لابیرنتیت یا عفونت گوش داخلی چیست؟ ۴ روش درمان آن

گوش یکی از اعضای مهم بدن دارای نقش شنوایی و نیز تعادل بدن می‌باشد که ممکن است مانند سایر اعضا بدن دچار عفونت یا چرک شود و شخص را با درد و اختلال در قدرت شنیداری مواجه سازد! لابیرنتیت یا عفونت گوش داخلی با بیماری‌‌های اختلال نوریت دهلیزی، نورونیت دهلیزی، نورولابرینتیت و وستیبولوپاتی حاد محیطی مرتبط است.

لابیرنتیت، التهاب یا عفونت گوش داخلی است که اکثر بیماران بعد از مرور زمان به طور کامل بهبود می‌یابند و رایج ترین علائم آن همانند سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ و اختلال در راه رفتن است که می‌تواند در بعضی موارد، کوتاه مدت، شدید و غیر قابل تحمل باشد.

به دلیل اهمیت این موضوع در این مقاله سعی کردیم ابتدا به طور مختصر، ساختار کلی گوش را شرح دهیم و سپس به عفونت گوش داخلی (که لابرنتیت نامیده می‌شود) و همچنین علل و راه های درمان آن به طور مفصل بپردازیم. پس تا انتهای مطلب با ما همراه باشید.

3 بخش اصلی ساختار گوش | توضیح مختصر آناتومی گوش خارجی، میانی و داخلی

گوش انسان از 3 بخش گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی تشکیل شده و هر بخش دارای قسمت‌های کوچکتر می باشند و وظیفه خاصی را بر عهده دارند.

1- گوش خارجی

گوش خارجی از 3 بخش تشکیل شده است:

پینا یا گوش

قسمت قابل مشاهده گوش که صدا را جذب و به داخل منتقل می‌کند، گوش یا پینا نامیده می‌شود.

کانال یا لوله شنوایی خارجی

این لوله یا مجرای گوش، یک راه اتصال گوش خارجی به گوش میانی است و پوشیده از مو و غده هایی می باشد که برای محافظت از گوش، موم ترشح می کنند.

غشای تمپان یا پرده صماخ (پرده گوش)

داخلی‌ترین قسمت گوش خارجی است که به عنوان یک مرز طبیعی بین مجرای گوش و گوش میانی می باشد. این پرده با کمک گوش میانی کار انتقال صدا و محافظت از گوش میانی در برابر ورود اشیاء خارجی را انجام می‌دهد.

2- گوش میانی
پرده گوش تا دیواره جانبی گوش داخلی، گوش میانی نامیده می‌شود. گوش میانی که به عنوان حفره تمپان نیز شناخته می شود و داخل استخوان تمپورال قرار دارد، از 3 استخوان کوچک متصل به هم یعنی استخوان مالئوس، سندانی، و رکابی تشکیل شده و دارای لوله باریکی به نام شیپور استاش است.

استخوانچه های شنوایی در گوش میانی، ارتعاشات صوتی از پرده تمپان به گوش داخلی را منتقل می‌کنند. فشار هوا از طریق شیپور استاش نگه داشته می‌شود و در صورت عدم وجود فشار، بسته می شود. هر بار که انسان چیزی می‌بلعد، شیپور استاش باز می‌شود و اجازه می‌دهد هوای تازه وارد حفره تمپان شود.

این لوله باریک، گرادیان فشار ثابت را حفظ می‌کند. گاهی اوقات، این فشار با محیط بیرون از سر برابر نیست و اغلب به همین دلیل است که برخی افراد در هواپیما و در ارتفاعات بالاتر احساس ناراحتی می‌کنند.

3- گوش داخلی (لابیرنت)
گوش داخلی ساختار پیچیده‌ی پر از مایع است که از دو قسمت مهم تشکیل شده:

حلزون گوش (Cochlea)

استخوانی توخالی و مارپیچی شکلِ پر از مایع در گوش داخلی، همان حلزون گوش است که نقش مهمی در فرآیند انتقال شنوایی دارد. حلزون گوش، امواج صوتی را به سیگنال های عصبی تبدیل می کند تا به مغز برسند. در داخل آن، اندام کورتی قرار دارد که از حدود 20 هزار سلول تخصصی به نام سلول های مو (hair cells) تشکیل شده است.

این سلول‌ها دارای برآمدگی‌های کوچکِ مو مانند در داخل مایع گوش داخلی هستند و وقتی ارتعاشات صدا از پرده گوش به گوش میانی منتقل می شود، مایع و مژک حرکت می‌کند. سپس این سلول‌های مو (سیلیا) سیگنال هایی را از طریق اعصاب به مغز ارسال می‌کنند. در نتیجه، مغز سیگنال های عصبی را صدا تفسیر می کند.

اگرچه اثر محافظتی رفلکس آکوستیک در گوش میانی وجود دارد که در آن عضلات کوچک گوش میانی منقبض می‌شوند تا میزان حرکت استخوان‌ها را کاهش دهند اما ممکن است صدای بلند به سلول‌های مو آسیب برساند و آن‌ها از بین ببرد.

هنگامی که یک سلول مو از بین می رود، دیگر دوباره رشد نمی‌کند. بنابراین قرار گرفتن مداوم در معرض صدای بلند باعث آسیب تدریجی سلول های مو شده و در نتیجه باعث کاهش شنوایی یا زنگ مکرر گوش (وزوز گوش) می شود.

عصب جمجمه ای هشتم

دو کیسه پر از مایع به نام‌های ساکول و اوتریکول، و نیز سه لوله پر از مایع به نام کانال‌های نیم‌دایره‌ای در گوش داخلی وجود دارند که سیستم دهلیزی ((vestibular system نامیده می‌شود. سیستم دهلیزی و حلزون گوش توسط عصب جمجمه‌ای هشتم به مغز متصل می‌شوند. این سیستم اطلاعاتی را در مورد موقعیت و حرکت سر جمع آوری می‌کند و سیگنال‌هایی را به مغز می‌فرستد و به شما کمک می‌کند تا خود را هماهنگ کنید و تعادل خود را حفظ کنید.

لابیرنتیت (Labyrinthitis) چیست؟

وقتی که بخشی از گوش داخلی به نام لابیرنت (Labyrint) دچار التهاب یا عفونت می‌شود به آن لابیرنتیت، عفونت گوش داخلی، التهاب گوش داخلی، آماس گوش درونی یا پیچال‏ آماس (Labyrinthitis) گفته می‌شود که می‌تواند باعث علائمی مانند سرگیجه، حالت تهوع و از دست دادن شنوایی شود.

از لحاظ عصب‌شناسی، بیماری لابرینتیت باعث نوریت دهلیزی یا نوریت وستیبولار ((vestibular neuritis می‌شود. آماس گوش درونی یا عفونت گوش داخلی معمولاً پس از عفونت گوش میانی اتفاق می‌افتد و یا بالعکس!

گوش میانی دارای حفره هایی است که ممکن است باعث سرایت عفونت به خصوص عفونت باکتریایی به گوش داخلی و لابیرنتیت شود.

عفونت گوش میانی عفونت هایی هستند که در پشت پرده گوش ایجاد می شوند. علت عفونت گوش معمولاً از بینی است. این عفونت ها می توانند با تجمع مایع یا چرک در پشت پرده گوش، منجر به کاهش شنوایی شوند.

گاهی اوقات این عفونت ها به شدت دردناک هستند؛ به خصوص در طول پرواز که تغییرات فشار می‌تواند باعث درد شدیدتر و در بدترین حالت باعث ترکیدن پرده گوش شود.

لابیرنت، سیستمی متشکل از لوله‌ها و کیسه‌های پر از مایع است. در داخل گوش داخلی، حلزون گوش اطلاعاتی در مورد صدا جمع آوری می‌کند. اندام‌های دهلیزی اطلاعات مربوط حرکت و تغییرات فضا را جمع آوری می‌کنند و همه اینها به ایجاد حس تعادل کمک می نمایند.

اگر یکی از بخش‌های لابیرنت ملتهب شود به آن لابیرنتیت می‌گوییم که دارای علائمی مانند گیجی، حالت تهوع و از دست دادن شنوایی است و معمولاً فقط یک گوش را تحت تأثیر قرار می دهد. بنابراین اگر یکی از اعصاب گوش داخلی ملتهب یا تحریک شود، از کار می‌افتد و شخص با کاهش شنوایی و سرگیجه مواجه می‌شود که می‌تواند در بیشتر فعالیت‌ها مانند رانندگی اختلال ایجاد کند چون در این صورت مغز نمی‌تواند اطلاعات بین عصب طبیعی و عصب آلوده را درک کند.

با اینکه هیچ راه شناخته شده‌ای برای جلوگیری از لابیرنتیت وجود ندارد اما درمان فوری برای هر گونه عفونت گوش توصیه اکید می شود. باید بدانید عوامل متعددی از جمله عفونت‌‍ها و ویروس‌ها می‌توانند باعث این وضعیت شوند. معمولاً استفاده از داروها و استراحت کردن برای درمان یا کنترل علائم التهاب گوش داخلی توصیه می‌شود.

داروها و تکنیک های توانبخشی می توانند شدت سرگیجه را کاهش دهند. اکثر افراد در طول یک تا سه هفته از علائم آن، تسکین می‌یابند و حدوداْ تا یک الی دو ماه کاملاً بهبود می‌یابند.

چه عواملی باعث بیماری لابیرنتیت (التهاب گوش داخلی( می شود؟

لابیرنتیت می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد ولی در بیشتر موارد در سن 30 تا 60 سالگی رخ می‌دهد. ممکن است عوامل مختلفی باعث آماس گوش درونی شوند از جمله:

بیماری های تنفسی مانند برونشیت (Bronchitis)
عفونت های ویروسی گوش داخلی مانند ویروس های تبخال، آنفولانزا، سرخک، اوریون، سرخجه، فلج اطفال، هپاتیت، اپشتین بار و واریسلا
ویروس های معده
ویروس های تبخال ((herpes viruses
عفونت های باکتریایی، از جمله عفونت باکتریایی گوش میانی
بیماری لایم Lyme disease)) در بعضی ارگانیسم‌ها

عوامل تشدید کننده آن کدامند؟

در معرض دود قرار گرفتن
نوشیدن زیاد الکل
سابقه آلرژی
خستگی
تحت استرس شدید بودن
مصرف داروهای بدون نسخه (به خصوص آسپرین)

در برخی موارد عفونت در قسمت میانی گوش می تواند به گوش داخلی سرایت کرده و باعث لابیرنتیت شود. این عفونت ها معمولاً گوش میانی را درگیر می کنند که مزمن (طولانی مدت) هستند و قابل درمان نیستند. در موارد نادر، مننژیت باکتریایی (عفونت مخاط مغز) یا آسیب سر ممکن است باعث آماس گوش درونی شود؛ البته خیلی از علل آن هنوز نامشخص هستند.

علائم مهم لابیرنتیت کدامند؟

علائم لابیرنتیت به سرعت شروع می‌شود و ممکن است تا مدتی کاملاً شدید باشد که در آن حتی شخص احساس می‌کند که نمی‌تواند کامل بایستد. این علائم ممکن است از خفیف تا شدید متغیر باشند و شامل موارد زیر هستند:

گوش‌درد
احساس چرخش (Vertigo)
احساس فشار داخل گوش
سرگیجه ((dizziness
عدم تعادل هنگام راه رفتن
تهوع و استفراغ
وزوز گوش tinnitus))
عدم توانایی در تمرکز
دوره های حرکت غیرقابل کنترل چشم به جلو و عقب (Nystagmus)
از دست دادن شنوایی در محدوده فرکانس بالا در یک گوش
مشکلات بینایی (مانند تاری دید یا دوبینی)
سردردهای خفیف
کاهش شنوایی (در موارد بسیار نادر می‌تواند دائمی باشد)

3 نوع لابیرنتیت کدامند؟

1- لابیرنتیت ویروسی (Viral labyrinthitis)

شواهد مستقیم کمی وجود دارد که یک علت ویروسی را برای آماس گوش درونی نشان دهد. با این حال، انبوهی از شواهد اپیدمیولوژیک نشان می دهد که تعدادی از ویروس‌ها به طور بالقوه باعث التهاب لابیرنت می شوند. لابیرنتیت ویروسی اغلب با عفونت دستگاه تنفسی فوقانی پیش می آید و در اپیدمی‌ها رخ می دهد.

یافته های بافت شناسی دژنراسیون آکسون در عصب دهلیزی یک علت ویروسی را برای نوریت دهلیزی پیشنهاد می کند. عفونت ویروسی باعث ملتهب شدن ساختار ظریف لابیرنت می‌شود و بر شنوایی و تعادل تأثیر می‌گذارد.

بنابراین گوش نقش مهمی در تعادل ایفا می کند و از دست دادن شنوایی ممکن است تعادل را مختل کند و کسانی که کم شنوایی دارند اغلب روی پاهای خود تعادل خود را نمی توانند حفظ کنند.

عوامل ویروسی که باعث ابتلا به آماس گوش درونی می‌شود، عبارتند از:

سیتومگالوویروس (Cytomegalovirus)
ویروس اوریون (Mumps)
ویروس واریسلا زوستر (Varicella zoster virus)
ویروس سرخجه (rubella virus)
ویروس آنفولانزا (Influenza virus)
ویروس پاراآنفلوانزا (parainfluenza virus)
ویروس هرپس سیمپلکس 1 (Herpes simplex virus 1)
آدنوویروس (Adenovirus)
ویروس کوکساکی (Coxsackie virus)
ویروس سین سیشال تنفسی (Respiratory syncytial virus)

2- لابیرنتیت باکتریایی (Bacterial labyrinthitis)

لابیرنتیت باکتریایی نادرتر و در عین حال جدی‌تر از عفونت ویروسی است. اگر لایه‌های نازکی از بافت که گوش میانی شما را از گوش داخلی جدا می‌کند دچار آسیب شود، باکتری‌ها می‌توانند وارد لابیرنت شوند و فرد را به آماس گوش درونی مبتلا کنند. عفونت گوش میانی یا بیماری مننژیت هم ممکن است اتفاق بیفتد.

التهاب گوش داخلی باکتریایی را می‌توان به دو نوع تقسیم کرد:

نوع اول: لابیرنتیت سروزی (Serous labyrinthitis)

لابیرنتیت سروزی زمانی اتفاق می‌افتد که سموم باکتریایی و واسطه‌های التهابی میزبان مانند سیتوکین‌ها (Cytokines)، آنزیم‌ها و مکمل‌ها از fenestra cochleae عبور می‌کنند و در آلودگی مستقیم باکتریایی باعث التهاب لابیرنت می‌شوند. این بیماری با بیماری حاد یا مزمن گوش میانی همراه است.

fenestra cochleae یکی از دو روزنه در گوش میانی در سطح حلزون گوش است و امکان ارتباط بین هموتیمپانوم گوش میانی و گوش داخلی را فراهم می‌کند.

آزمایش شنوایی سنجی در صورت وجود افیوژن گوش میانی، کاهش شنوایی را نشان می دهد. علائم دهلیزی ممکن است رخ دهد اما کمتر شایع است. هدف درمان از بین بردن عفونت زمینه ای و پاکسازی فضای گوش میانی از افیوژن است. کم شنوایی معمولاً گذرا است، اما اگر اوتیت درمان نشود، ممکن است ادامه یابد.

اوتیت میانی با افیوژن (otitis media with effusion) مجموعه ای از مایع غیر عفونی در فضای گوش میانی است. به آن التهاب گوش میانی سروزی یا ترشحی نیز می گویند. این مایع ممکن است در نتیجه سرماخوردگی، گلودرد یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی در گوش میانی جمع شود.

عوامل باکتریایی که باعث ابتلا به آماس گوش درونی می‌شود، عبارتند از:

استرپتوکوک پنومونیه ((Streptococcus pneumoniae
هموفیلوس آنفولانزا ((Haemophilus influenzae
Moraxella catarrhalis
نایسریا مننژیتیدیس (Neisseria meningitides)
گونه های استرپتوکوک (Streptococcus species)
گونه های استافیلوکوکوس (Staphylococcus species)
گونه پروتئوس (Proteus species)
گونه‌های باکتریایی (Bacterial species)
اشرشیاکلی (Escherichia coli)
مایکوباکتریوم توبرکلوزیس (Mycobacterium tuberculosis)

نوع دوم: لابیرنتیت چرکی (Purulent labyrinthitis)

لابیرنتیت چرکی معمولاً زمانی رخ می دهد که باکتری ها در طول دوره عفونت شدید گوش میانی یا برخی از اشکال مننژیت یا به عنوان عارضه شکستگی استخوان تمپورال جمجمه وارد گوش داخلی می شوند. همچنین ممکن است به عنوان عارضه پرده گوش با سوراخ مزمن ایجاد شود، به ویژه هنگامی که افراد کلستئاتوم دارند. (مواد پوستی که در پرده گوش سوراخ شده رشد می کند)

آس گوش درونی چرکی یک عفونت باکتریایی گوش داخلی است که اغلب باعث ناشنوایی و از دست دادن تعادل می‌شود. التهاب گوش داخلی چرکی با آنتی بیوتیک‌هایی که از طریق ورید (Vein) درمان می‌شود.

پزشکان همچنین برای درمان آن عمل جراحی میرینگوتومی ((Myringotomy انجام می‌دهند که در آن یک سوراخ در پرده گوش ایجاد می‌شود تا مایع از گوش میانی خارج شود. برای برخی از افراد نیز ممکن است برداشتن تمام یا بخشی از استخوان پشت گوش با یک روش جراحی گسترده‌تر به نام Mastoidectomy نیاز باشد.

لابیرنتیت چرکی ناشی از اوتیت میانی در دوران پس از آنتی بیوتیک، غیر معمول است. هنگامی که آماس گوش درونی چرکی رخ می دهد، تقریبا همیشه با کلستئاتوم همراه است.

3- لابیرنتیت خود ایمنی (Autoimmune labyrinthitis)

آماس گوش درونی خودایمنی یک علت ناشایع از دست دادن شنوایی حسی عصبی است و اغلب با سایر اختلالات خودایمنی مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک (Systemic Lupus Erythematosus)، بیماری التهابی روده، آرتریت روماتوئید (Rheumatoid Arthritis) یا سایر موارد خودایمنی همراه است.

چگونه لابیرنتیت تشخیص داده می شود؟

در واقع هیچ آزمایش تشخیصی خاصی برای این بیماری وجود ندارد اما پزشکان یا ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اغلب این بیماری را با آگاه شدن از سابقه سلامتی‌تان و در طول معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهند. معاینه فیزیکی کامل شامل تست های شنوایی و تعادل و همچنین ارزیابی عصبی است.

علائم آماس گوش درونی مانند احساس چرخش و سرگیجگی می تواند شبیه علائم سایر بیماری های عصبی مانند بیماری منیر (Meniere disease)، میگرن، سکته مغزی کوچک، خونریزی مغزی آسیب به عروق گردن، سرگیجه موضعی (حمله ای خوش خیم که یک اختلال گوش داخلی است) و تومور مغزی باشد.

بنابراین پزشک شما ممکن است برای تشخیص دقیق، آزمایشاتی مانند آزمایش تصویربرداری پیشنهاد دهد که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تست های شنوایی
آزمایش خون
سی تی اسکن (Computed Tomography scan) یا MRI (Magnetic Resonance Imaging) از ناحیه سر (برای تشخیص از سکته مغزی)
الکتروانسفالوگرام (electroencephalogram or EEG) که یک آزمایش امواج مغزی است.
الکترونیستاگموگرافی (or ENG electronystagmography) که یک تست حرکت چشم برای یافتن ناحیه دقیق مشکل در سیستم دهلیزی و ارزیابی علت اختلال تعادل است.
الکتروکاردیوگرام (Electrocardiogram) برای تشخیص از علل قلبی عروقی

روش های درمان دارویی لابیرنتیت

درمان لابیرنتیت به علائم، سن و سلامت عمومی شما و همچنین به شدت بیماری بستگی دارد. درمان فوری آماس گوش درونی ممکن است شامل داروهای زیر باشد:

آنتی هیستامین های تجویزی، مانند دزلوراتادین (Clarinex)
داروهایی که می توانند سرگیجه و حالت تهوع را کاهش دهند (مانند Meclizine)
داروهای آرام بخش مانند دیازپام (Valium)
کورتیکواستروئیدها (مانند prednisone)
آنتی هیستامین ها مانند فکسوفنادین (Allegra)، دیفن هیدرامین (Benadryl) و لوراتادین (Claritin)

سایر نکات درمانی

اسپری های مکرر بینی برای کمک به رفع احتقان بینی می تواند به تخلیه مایع از گوش میانی به داخل بینی کمک کند.
تا زمانی که چرک از گوش خارج می شود، بیمار باید به سرعت بهبود یابد.
نشانه های عصبی مانند سردرد شدید، مشکلات گفتاری، و یا از دست دادن حرکت دست و پا نشانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی لابیرنتیت نیستند.

آموزش چند تکنیک ساده برای تسکین سرگیجه

در هنگام سرگیجه بی حرکت بنشینید و از تغییرات سریع در وضعیت یا حرکات ناگهانی خودداری کنید.
به آرامی از حالت دراز کشیده یا نشسته بلند شوید.
در طول سرگیجه از تلویزیون، کامپیوتر و نورهای درخشان یا چشمک زن خودداری کنید.
استفاده از نور کم بهتر از تاریکی یا نورهای روشن در زمان سرگیجه است.

بیماری عفونت گوش داخلی را جدی بگیرید!‌ ]تماس با مرکز فوریت‌های پزشکی یا مراجعه به پزشک[

اگر دارای علائم لابیرنتیت هستید برای تعیین علت باید به پزشک مراجعه کنید و در صورت بدتر شدن علائم پس از چند روز حتماً با پزشک خود مشورت کنید؛ چرا‌که بعضی علائم خاص می تواند نشانه یک بیماری جدی تر باشد. اگر علائم آماس گوش درونی پس از چند ماه بهبود نیافته باشد، پزشک ممکن است آزمایش‌های بیشتری را برای تشخیص مطمئن پیشنهاد دهد. در صورت داشتن علائم زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

غش کردن
تشنج
لکنت زبان
تب
ضعف
دوبینی

پاسخ به 8 سوال متداول درباره لابیرنتیت

1. تفاوت بین لابیرنتیت و سرگیجه چیست؟

لابیرنتیت التهاب گوش داخلی است اما سرگیجه، یکی از علائم رایج التهاب گوش داخلی است که فرد احساس می‌کند اطرافش در حال چرخش است.

2. آیا اضطراب می تواند باعث لابیرنتیت شود؟

تحت استرس شدید و اضطراب یکی دیگر از شرایط رایج مرتبط با عفونت گوش داخلی است که باعث لرزش، تپش قلب، حملات پانیک و افسردگی می شود. در بسیاری از موارد، حملات پانیک و اضطراب اولین علائم مرتبط با این بیماری هستند.

3. آیا لابیرنتیت می تواند دائمی باشد؟

اکثراً التهاب گوش داخلی هیچ مشکل دائمی ایجاد نمی‌کند اما در بعضی موارد وخیم، ممکن است باعث آسیب دائمی به عصب هشتم جمجمه شود که منجر به بروز مشکلات پایدار در تعادل و کاهش شنوایی شود.

4. آیا با داشتن علائم لابیرنتیت می‌توان رانندگی کرد؟

اگر علائم آماس گوش درونی مانند سرگیجه دارید، نباید رانندگی کنید. همچنین نباید هیچ دستگاهی را به کار اندازید. این برای امنیت خود شما و دیگران ضروری است.

5. تفاوت بین التهاب گوش داخلی باکتریایی و ویروسی چیست؟

عوامل متعددی از جمله عفونت های باکتریایی و ویروسی باعث لابیرنتیت می‌شوند. عفونت باکتریایی نادرتر و در عین حال وخیم تر از عفونت ویروسی است. عفونت های باکتریایی گوش میانی در کودکان نسبتاً شایع است و درمان آن اغلب به صورت تجویز داروها برای کنترل علائم است.

6. از چه درمان‌های معمول خانگی برای درمان لابرنتیت می‌توان استفاده کرد؟

طبق طب سنتی درصورت بروز عفونت گوش می‌توان از روش‌های درمان عفونت گوش به روش خانگی برای جلوگیری از پیشرفت بیماری استفاده کرد. این روش معمولاً بدون ایجاد عوارض جانبی است. راهکارهای خانگی زیادی برای درمان یا تسکین درد آن مانند استفاده از سیر، پیاز، عنبرالنسا، عسل و بعضی روغن‌ها مانند روغن حنظل و روغن زیتون پیشنهاد شده است. بهتر است برای درمان‌های سنتی نیز با پزشک طب سنتی یا متخصص گوش نیز مشورت کنید.

7. چگونه یک فرد احساس تعادل را حفظ می کند؟ نقش گوش‌ها در این مورد چیست؟

فرآیند تعادل با همکاری بین اندام‌های حسی و مغز وابسته است. سه سیستم مرکزی (پوست، مفاصل و ماهیچه ها، چشمها و گوش ها) باید اطلاعات حسی را به مغز منتقل کنند که برای حفظ تعادل استفاده می‌شود. تمام اعضای بدن با این اندام‌ها مرتبط هستند و از اعصاب برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد بسیاری از چیزها، از دما، گرما و رطوبت گرفته تا تغییرات ارتفاع و … استفاده می کنند.

بدین ترتیب مغز بعد از دریافت اطلاعات پیرامون از بدن، سیگنال‌هایی را به بدن ارسال می‌کند تا چگونه حرکت کنند و واکنش نشان دهند. گوش‌ها نه فقط برای شنیدن، بلکه در تعادل بدن نیز نقش مهمی دارند. گوش‌ها همچنین دارای یک مکانیسم حیاتی برای هشدار دادن به مغز در مورد تغییرات فشار و موقعیت سر و بدن نیز هستند. به همین دلیل است که در صورت بروز مشکل در گوش، فرد ممکن است دچار اختلال تعادل نیز ‌شود.

8. تفاوت بین لابیرنتیت و نوریت دهلیزی چیست؟

این بیماری ارتباط نزدیکی با نوریت دهلیزی، یکی دیگر از بیماری‌های گوش داخلی دارد. آماس گوش درونی به تورم هر دو شاخه عصب دهلیزی (بخش دهلیزی و حلزونی) یا گوش داخلی (لابیرنت) اشاره دارد که بر تعادل و شنوایی تأثیر می گذارد. نوریت دهلیزی به تورم یک شاخه از عصب دهلیزی (بخش دهلیزی) اشاره دارد که فقط بر تعادل تأثیر می گذارد.

لطفاً دیدگاهتان را بنویسید