۱۰ دلیل بی حسی لاله گوش + علائم و راهکار درمان

بی حسی لاله گوش شاید یک عارضه ساده به نظر برسد اما یک علامت خطر جدی است! چندین علت می تواند منجر به بروز این حالت شود که یکی از آنها مشکل در عصب صورت است. ما در این مقاله از سمعک قلهک می خواهیم دلایل این نوع بی حسی و همچنین علایم و راه های درمان آن را به شما بگوییم.

لازم به ذکر است که اگر با مشکلات شنوایی دست و پنجه نرم می کنید، کلینیک شنوایی سمعک قلهک می تواند به شما در حل مشکل کمک کرده و راهنمایی و درمان های لازم را انجام دهد.

علائم بی حسی لاله گوش چیست؟

احساس سوزن سوزن شدن در گوش ها از علائم بی حسی لاله گوش می باشد و گاهی اوقات به صورت گزگز کردن یا مور مور شدن نیز بروز می کند. همه این علائم هشداری است که به ما می گوید گوش هایمان مشکل دارند و باید به پزشک مراجعه کنیم.

بی حسی لاله گوش می تواند با چند علائم دیگر مانند ترشحات چرکی یا آبکی گوش، احساس صدای زنگ در گوش، وز وز گوش، اختلال در بینایی، بی حس شدن یک یا هر دو سمت صورت، سرگیجه و حالت تهوع نیز همراه باشد.

10 دلیل بی حسی لاله گوش (از نحوه تشخیص تا درمان)

همان طور که در مطالب بالا هم اشاره شد، برای تشخیص دقیق علت بی حسی لاله گوش، حتماً باید به پزشک مراجعه کرد تا علائم مختلف آن مورد بررسی قرار بگیرند، برای مثال پزشک متخصص علائم فیزیکی و فراتر از آن را بررسی می کند.

ما اینجا 10 علت شایع بی حسی لاله گوش را بیان می کنیم که شامل: عفونت گوش، گوش شناگر (عفونت گوش خارجی)، عفونت گوش میانی، آسیب عصبی و حسی (سندرم رمزی هانت)، شیپور استاش، عفونت گوش داخلی (labyrinthitis)، پارگی پرده گوش، سکته مغزی، جسم خارجی و انسداد جرم گوش می باشند، در صورت مشاهده هر یک از این علامت ها توصیه می کنیم بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

1- بی حسی لاله گوش در اثر عفونت گوش

ممکن است به دلایل مختلفی که شاید سرماخوردگی هم یکی از آنها باشد، دچار عفونت گوش شوید و یا اینکه مایعات داخل گوش به خوبی تخلیه نشوند و همین امر سبب بروز عوفنت و در نهایت، بی حسی لاله گوش بشود.

سه نوع عفونت گوش وجود دارد و ممکن است در گوش داخلی، میانی یا خارجی رخ دهد که در هر نوع عفونت گوش، علائم متفاوتی بروز می کند.

برای تشخیص عفونت گوش، از وسیله ای به نام اتوسکوپ (Otoscopes) استفاده می شود که با آن داخل گوش را می بینند. پرده گوش معمولی و سالم دارای رنگ خاکستری مایل به صورتی و شفاف است، در حالی که پرده گوش عفونی برآمده (متورم) و قرمز می باشد.

پزشک همچنین ممکن است تمپانومتری (Tympanometry) را انجام دهد که نحوه پاسخ پرده گوش به تغییر فشار هوا در داخل گوش را اندازه گیری می کند. آزمایشات شنوایی نیز جزو روش های رایج برای تشخیص علت بی حسی و عفونت گوش است. چنانچه علت این عارضه وجود مشکلات ایمنی در بدن باشد، می توان از آزمایش خون برای تشخیص کمک گرفت.

2- بی حسی لاله گوشی ناشی از عفونت گوش میانی

عفونت گوش میانی توسط باکتری ها و ویروس ها ایجاد می شود؛ همچنین تورم ناشی از عفونت یا آلرژی دستگاه تنفسی فوقانی، می تواند لوله های استاش (Eustachian tube) را مسدود کند که از رسیدن هوا به گوش میانی جلوگیری می کند و باعث احساس درد در گوش و بی حسی لاله گوش می شود.

وکیوم و مکش، مایعات و میکروب ها را از بینی و گلو به داخل گوش میانی می کشد و از آنجایی که لوله ها متورم هستند، مایع نمی تواند تخلیه شود، بنابراین محیطی برای رشد باکتری یا ویروس فراهم می شود که منجر به عفونت گوش میانی می گردد.

معمولاً علائم عفونت گوش میانی ۲ تا ۷ روز پس از شروع سرماخوردگی یا سایر عفونت‌ها بروز می کند. علائم عفونت گوش میانی ممکن است با مواردی همچون: گوش درد (خفیف تا شدید)، تب، تخلیه از گوش که ضخیم، زرد یا خونی است، از دست دادن اشتها، استفراغ، مشکل خواب همراه باشد.

درمان عفونت گوش میانی معمولاً بر تسکین درد متمرکز است و از داروهای ضد درد و تب بر مانند استامینوفن و ایبوپروفن برای درمان آن استفاده می شود. توجه داشته باشید پزشک معالج برای عفونت گوش میانی ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کند که تصمیم درستی می باشد.

لازم به ذکر است که اگر کودکان دچار عفونت های مکرر گوش شوند، پزشک ممکن است درمان طولانی مدت آنتی بیوتیک خوراکی را تجویز کند. قرار دادن لوله در گوش یا برداشتن آدنوئیدها (adenoid) یا همان لوزه ها نیز ممکن است راه حلی برای کودکانی باشد که دچار عفونت های مکرر گوش میانی می شوند.

3- بی حسی لاله گوش به خاطر عفونت گوش داخلی (labyrinthitis)

لابیرنتیت التهاب گوش داخلی است و زمانی رخ می دهد که لابیرنت (labyrinth)، بخشی از گوش داخلی که به کنترل تعادل شما کمک می کند، متورم شود. التهاب لابیرنت می تواند ناشی از بیماری های تنفسی، عفونت های ویروسی و باکتریایی گوش باشد.

علائم عفونت گوش داخلی به سرعت شروع می شود و می تواند برای چند روز شدید باشد. علائم عفونت گوش داخلی شامل: حالت تهوع، از دست دادن شنوایی، سرگیجه و وز وز گوش باشد که همه اینها منجر به بی حسی لاله گوش نیز می شود.

برای درمان عفونت گوش داخلی می توان از داروهایی مانند آنتی هیستامین‌ ها، آرام‌بخش برای تسکسن درد‌ و کورتیکواستروئیدها استفاده کرد که صد البته همه اینها باید توسط پزشک تجویز شود.

4- بی حسی لاله گوش در اثر گوش شناگر (عفونت گوش خارجی)

عفونت مجرای گوش (گوش خارجی) اغلب به عنوان گوش شناگر (Swimmer’s ear) شناخته می شود و علت نامگذاری آن به این دلیل است که بیشتر در شناگران رایج است و به علت وجود رطوبت در مجرای گوش ایجاد می شود. به عبارت ساده تر باکتری ها در گوش شروع به رشد کرده و موجب درد گوش یا بی حسی لاله گوش می گردد.

پوست پوشاننده مجرای گوش و گوش خارجی، آن را در برابر عفونت های ناشی از باکتری ها و قارچ ها محافظت می کند. با این حال، هنگامی که این سد پوستی شکسته شود، باکتری ها یا قارچ ها می توانند به گوش حمله کنند و باعث عفونت شوند. این عفونت گوش به عنوان گوش شناگر یا عفونت گوش خارجی شناخته می شود.

بی حسی لاله گوش در اثر گوش شناگر، زمانی به وجود می آید که شنا یا دوش گرفتن باعث تغییر محیط اسیدی مجرای گوش شود که به باکتری‌ها یا قارچ‌ها اجازه نفوذ به گوش را می‌دهد. علاوه بر این، پوشش مجرای گوش می‌تواند با خراشیدن یا آسیب دیدن در اثر گوش پاک کن یا پنبه و یا سایر اشیاء در هنگام قرار دادن داخل گوش، آسیب ببیند. سایر علل گوش شناگر عبارتند از مواد شیمیایی که مجرای گوش را تحریک می کنند و بیماری های پوستی ای که باعث ترک خوردن پوست می شوند.

مشکل گوش شناگر معمولاً دردناک است و درد ناشی از آن به تدریج در طی یک یا دو روز شروع می شود. درد به ویژه در هنگام لمس یا کشیدن گوش یا هنگام جویدن شدیدتر می شود و علائم آن شامل: گوش درد یا خارش کانال گوش، قرمزی گوش خارجی، متورم شدن مجرای گوش، تخلیه مایع یا چرک از گوش، احساس پری در گوش، مشکل شنوایی، درد در کنار صورت یا گردن که همه این ها منجر به بی حسی لاله گوش نیز می شوند.

برای درمان گوش شناگر باید برای مدتی از شنا کردن پرهیز و با دستور پزشک از مسکن و آنتی بیوتیک استفاده کرد، همچین پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند که علائم را تسکین داده و گوش آسیب دیده را تمیز کند. برای درمان‌ خانگی نیز می توان یک حوله گرم روی گوش قرار داد و یا از سرکه سفید برای شست و شوی گوش، جهت کمک به بازگرداندن pH طبیعی مجرای گوش و کاهش تورم استفاده کرد.

5- بی حسی لاله گوش ناشی از آسیب عصبی و حسی (سندرم رمزی هانت ramsay hunt syndrome)

اعصاب حسی اطلاعات حسی را از قسمت‌های مختلف بدن، به سیستم عصبی مرکزی منتقل می‌کنند. برای مثال در زمستان گوش های شما در معرض هوای سرد، بی حس می شود که در واقع مربوط به واکنش عصبی است! بی حسی لاله گوش در اثر سرما، مشکل خاصی نیست و به محض قرار گرفتن در محیط گرم، مشکل حل می شود.

علاوه بر آن، اگر اعصاب حسی گوش شما آسیب ببیند، بی حسی لاله گوش اتفاق می افتد که با علامت سوزن سوزن شدن لاله گوش بروز می کند، در واقع عامل حسی عصبی، یکی از اصلی ترین علل بی حسی لاله گوش می باشد که معمولاً در اثر آسیب هایی مانند ضربه مستقیم ایجاد می گردد که با مراجعه به پزشک می توان این عارضه را درمان کرد.

باید بدانید که سندرم رمزی هانت یک بیماری عصبی است که در اثر ویروس واریسلا زوستر ایجاد می شود که در واقع همان ویروسی است که باعث بیماری آبله مرغان در کودکان و زونا در بزرگسالان می گردد. در افراد مبتلا به این سندرم، ویروس، عصب صورت نزدیک گوش داخلی را آلوده می‌کند و همین مسئله منجر به تحریک و تورم عصب شده و موجب بی حسی در لاله گوش و یا در یک قسمت از صورت می گردد. این بیماری بیشتر در بزرگسالان بروز می کند.

برای درمان این سندرم نیز حتماً باید تحت درمان توسط پزشک قرار گرفت و درمان خودسرانه و خانگی برای این مشکل، کارساز نیست.

6- بی حسی لاله گوش در اثر عفونت در شیپور استاش (Eustachian tube)

شیپور اُستاش کانالی است که گوش میانی شما را به گلو متصل می کند و وظیفه آن، تهویه هوای گوش میانی و ایجاد تعادل در فشار بین دو طرف پرده صماخ (Tympanic membrane) می باشد. هنگامی که شیپور استاش به طور معمول باز است، از تجمع مایع و فشار هوا در داخل گوش جلوگیری می کند. این عمل از تحت فشار بودن پرده گوش جلوگیری کرده تا گوش بتواند ارتعاشات صوتی رسیده را به خوبی دریافت و منتقل کند.

از دیگر وظایف و عملکرد های لوله استاش می توان به تخلیه مایعات اضافی از فضای گوش میانی اشاره کرد. اگر این مواد به درستی تخلیه نشوند، شیپور استاش عفونت می کند. عفونت هایی مانند سرماخوردگی، آنفولانزا یا واکنش های آلرژیک نیز می توانند باعث تورم و انسداد شیپور استاش شوند و گوش عفونت کند که این امر موجب بروز مشکلاتی مانند بی حسی در لاله گوش می گردد.

گاهی اوقات مشکل موجود در شیپور استاش و گرفتگی آن، در اثر مسافرت با هواپیما و یا رفتن به ارتفاعات است و پس از چند روز رفع می گردد و برای باز شدن گرفتگی گوش می توان با جویدن آدامس، بلع محکم و پر قدرت، بستن بینی و باد انداختن پشت گوش و خمیازه کشیدن آن را باز کرد.

7- بی حسی لاله گوش به خاطر پارگی پرده گوش

پارگی پرده گوش می تواند علائم زیادی داشته باشد و شایع ترین آن، احساس ناراحتی در گوش، بی حسی لاله گوش و صدای خروج هوا از گوش هنگام دمیدن بینی است، اما ممکن است علامت های دیگری نیز داشته باشد مانند: گوش درد ناگهانی، تخلیه از گوش که ممکن است خونی، شفاف یا شبیه چرک باشد، وزوز گوش و کم شنوایی.!

پارگی پرده گوش معمولاً بدون درمان دارویی ظرف چند هفته بعد، بهبود یابد و شنوایی معمولاً بدتر نمی شود مگر اینکه پارگی و یا عفونت به طور مکرر در طی یک دوره زمانی رخ دهد و بی حسی لاله گوش چند هفته طول بکشد، ولی با این حال بهتر است به پزشک مراجعه شود و در صورتی که پرده گوش پاره شده درد شدید داشته باشد یا برای جلوگیری از عفونت گوش، آنتی بیوتیک تجویز می گردد.

در برخی موارد نیز شاید نیاز به عمل جراحی باشد که در این حالت پزشک، تکه ای از بافت خود گوش را برای ترمیم پرده گوش به کار می برد.

8- بی حسی لاله گوش در اثر انسداد جرم گوش

مجرای خارجی گوش دارای غددی هستند که تولید واکس، موم یا جرم می کند تا مانع از ورود کثیفی، گرد و غبار به پرده گوش شود و برای تمیز کردن آن نباید از گوش پاک کن یا چیزهایی شبیه به آن استفاده کرد زیرا باعث هل دادن واکس به سمت قسمت های داخلی می گردد که اگر این ماده در گوش جمع شود، موجب بروز مشکلاتی می گردد.

اگر جرم گوش برای مدتی داخل آن بماند موجب مسدود شدن مجرای گوش خارجی می شود که می تواند از دلایل بی حسی لاله گوش باشد و معمولاً علائمی مانند از دست دادن شنوایی، احساس زنگ زدن در گوش و درد گوش را به همراه دارد.

همانگونه که قبلاً هم گفته شد حتماً باید برای درمان به پزشک مراجعه شده و فرد تحت درمان قرار بگیرد که شایع ترین روش درمانی برای این مورد، تخلیه گوش می باشد. پزشک با وسایل مخصوصی اقدام به تخیله و یا شست و شوی گوش می کند.

9- بی حسی لاله گوش ناشی از جسم خارجی

از دیگر علت های بی حسی لاله گوش، وجود اجسام خارجی مانند پنبه، جواهرات یا حشره می باشد که موجب بروز این عارضه می گردد که علایم آن شامل درد گوش، بی حسی و از دست دادن شنوایی است.

برخی افراد (اکثراً بانوان) برای زیبایی از جواهرات برای لاله گوش خود استفاده می کنند که اگر این تزئینات موجب عفونت در گوش شوند، ممکن است لاله گوش بی حس شود و در این صورت باید آن را از گوش در آورد. در صورت وجود حشره یا چیزهای دیگر در گوش، پزشک متخصص می تواند با وسیله های مخصوص به طور دقیق گوش را معاینه کند و جسم خارجی را بردارد.

10- بی حسی لاله گوش در اثر سکته مغزی

مورد آخر سکته مغزی می باشد؛ فردی که دچار سکته مغزی شده ممکن است بی حسی لاله گوش را نیز تجربه کند و دیگر علائم آن شامل مشکل در صحبت کردن، افتادگی صورت و احساس بی حسی و ضعف در بازوها است. برای تشخیص و درمان باید به پزشک مراجعه کرده و فرد تحت درمان قرار بگیرد.

سکته مغزی ممکن است تمام سطوح مسیر شنوایی را تحت تاثیر قرار دهد و منجر به نقص دریافت شنوایی و یا ادراک شود. کاهش شنوایی و بی حسی لاله گوش، با شروع ناگهانی پس از سکته مغزی ایجاد می گردد.

درمان بی حسی لاله گوش

برای درمان این بیماری، ابتدا باید دلیل بروز آن مشخص شود و سپس توسط پزشک متخصص فرد بیمار مورد درمان قرار گیرد، اگر مشکل خیلی جدی نباشد ممکن است پس از چند روز خود به خود درمان شود، ولی اگر مشکل ادامه پیدا کرد باید درمان جدی شروع گردد.

اگر مشکل به دلیل استرس و فشار عصبی ایجاد شود به مرور بهبود می یابد و نیاز به درمان دارویی ندارد، البته اگر عارضه گذرا بوده و فقط 2-3 روز ادامه داشته باشد. در صورت طولانی بودن بی حسی لاله گوش، باید تحت درمان قرار گرفت زیرا ممکن است علامت مشکلات جدی در بدن باشد. لطفاً جدی بگیرید!

خلاصه نکات مهم این مطلب

با توجه به مطالب بالا در می یابیم که بروز هر علامتی در هر بخش از بدن، نشان دهنده وجود مشکل در درون بدن می باشد که باید آن را جدی گرفت و برای مشخص شدن علت و راهکار درمان، پیش پزشک متخصص رفت.

معمولاً بی حسی لاله گوش، در اثر بروز مشکلات سیستم شنوایی و عصبی بروز می کند و باید توسط پزشک گوش و حلق و بینی مورد بررسی قرار گیرد. برای تشخیص دلیل بی حسی لاله گوش، پزشک باید همه علائم جسمی را کنترل کند و دلیل اصلی آن را بفهمد، زیرا ممکن است علاوه بر بی حسی لاله گوش، ضعف بینایی، حالت تهوع، سرگیجه… نیز در بیمار دیده شود.

اگر مشکل فراتر از بی حسی لاله گوش باشد، پزشک متخصص مسمومیت با داروهای شیمیایی، وجود ویروس تنفسی و سایر عوارض را نیز بررسی کرده و برای معاینات دقیق تر آزمایش خون، معاینه نورولوژیک برای ارزیابی کامل سیستم عصبی و بررسی رفلکس ها، آزمایش الکترومیوگرافی (EMG) را برای ارزیابی فعالیت الکتریکی عضلات و اعصاب و همچنین ارزیابی هماهنگی و شنوایی نیز انجام می دهد.

خوب است بدانید که دیابت و قند خون بالا نیز از دیگر عوامل بی حسی لاله گوش است که ممکن است در برخی افراد بروز کند و باعث ایجاد مشکل گردد که با مصرف دارو و کاهش قند خون، این عارضه برطرف می شود.

سوالات متداول

آیا رمزی هانت یا همان بی حسی لاله گوش، عارضه ای جدی است؟

سندرم رمزی هانت در کودکان نادر است و مسری نیست. با این حال، فعال شدن مجدد ویروس واریسلا زوستر می تواند باعث آبله مرغان در افرادی شود که قبلاً آبله مرغان نداشته اند یا برای آن واکسینه نشده اند، این عفونت برای افرادی که مشکلات سیستم ایمنی دارند می تواند جدی باشد.

2- آیا اضطراب می تواند گوش ها را بی حس کند؟

افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، برخی از  علائم فیزیکی و همچنین عاطفی و روانی را تجربه می کنند. بی حسی و گزگز از جمله شایع ترین علائم است که هنگام تنش عصبی در شخص بروز می کند.

3- چگونه از شر بی حسی گوش خلاص شویم؟

می توان با قرار دادن کیسه یخ یا پارچه سرد و مرطوب روی گوش به مدت 20 دقیقه و یا کمپرس آب گرم مشکل بی حس شدن لاله گوش و التهاب احتمالی را از بین برد.

4- لاله گوش در مورد سلامتی شما چه می گوید؟

هنگامی که بی حسی لاله گوش ظاهر می شود و برای چند روز تا چند هفته ادامه داشته باشد، می تواند نشانه ای از وجود یک اختلال اساسی در سلامتی باشد.

5- آیا گوش به قلب متصل است؟

ممکن است شنیدن این موضوع برایتان غیر قابل باور باشد اما باید بگوییم که تحقیقات به ما نشان می دهند بین گوش و قلب، ارتباط وجود دارد و به بیان ساده، بین سیستم قلبی عروقی سالم و شنوایی خوب ارتباط وجود دارد.

6- مینی سکته در گوش چیست؟

شاید شنیدنش برایتان خنده دار باشد اما سکته گوش به عنوان یک عارضه کم شنوایی حسی عصبی ناگهانی نیز شناخته می شود. در عرض سه روز، بیماران به طور ناگهانی بخشی یا تمام توانایی شنوایی خود را از دست می دهند و در همین حال، ممکن است دچار سرگیجه ناگهانی، وز وز گوش، گوش درد و بی حسی لاله گوش شوند.

7- آیا کلسترول بالا می تواند باعث مشکلات گوش و شنوایی شود؟

هنگامی که کلسترول بالا بر جریان خون تأثیر می گذارد، ممکن است باعث شود مناطقی مانند گوش داخلی، اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز برای عملکرد صحیح را دریافت نکنند. هنگامی که گوش های داخلی جریان خون کافی و سطح اکسیژن مناسب را نداشته باشند، سلول های آنها می توانند آسیب دائمی ببینند.